impossible is nothing

daha dün gibi hatırlıyorum. alya 18 aylıktı. bir okulun bahçesinde demir parmaklıklar arasında bir park gördü. o daracık aralıktan geçicem diye uğraştı. doğru dürüst konuşamıyordu da, ıhhhh diye bağırıp bir herkül edasıyla o parmaklıkları kırıp bükebileceğini düşünüyordu. çok şekerdi. gerçekten inanıyordu bunu yapabileceğine. çünkü parka kitlenmişti, onu kimse ve hiçbir şey durduramazdı, demir parmaklıklar bile.

ne zaman kendimden şüphe etsem, ya da yapabileceğime inanmadığımı farketsem bu sahne geliyor gözümün önüne ve hemen farkediyorum ki yeterince istemiyorum aslında. 

yeni yılın bu ilk kaydı o halde sürekli bahaneler üreten bünyelerden silkinip hiçbir engel tanımadan istediği şeyler için çaba sarfedeceklere gelsin, tam da yeni yılda, yeni başlangıçlara... 

Yeni yıldan ne dileyeceğine karar veremeyenler

 

Geçen seneyi düşündüm bu hafta...

Zor bir yıl oldu benim için, biraz daha katılaştım, acımasız insanlarla yüzleştim, tutkuları hatırladım, tutkulu olmayı, tuttuğunu koparmayı, zora gelmeden bir tırtılın kelebek olamayacağını ve büyüdüm ben bu sene. Amerikalıların "closure" dedikleri kapanışı yaptım senenin zorluğunun üzerine, çok şükür bu şansı yakaladım, ve şimdi bu şans ile ne yapacağımı bilmiyorum...

Daha da zor bir yıl oldu Alya için, memeyi bıraktı, derken bezini de bıraktı, o da yetmedi okula başladı, şimdi hepsinin üstüne bir de yanlız uyuyor artık akşamları! ahh yavrumm en çok o büyüdü aramızda. Alya'yı düşününce şimdi benimki onunkinin yanında devede kulak kaldı...

En zorunu ise ülkemiz yaşadı elbet, gezide hepimiz bir silkindik, bir amaç uğruna, ülke uğruna savaşmayı, alışmayı değil değişime ön ayak olmayı keşfettik, bir an bile olsa geleceğimizi kendimizin belirleyebileceğini düşündük. Çok acı kayıplar da verdik bu uğurda, çok yazık çok üzücü. Umarım amacımız uğruna daha fazla kayıplar vermeden, ama heyecanımızı da yitirmeden özgürlüğümüzü tekrar kazanırız...

Belki biraz ülkenin karmaşasından dolayı da ben yeni yıldan huzur istiyorum, yavaşlık değil, hızı özlemişim, ama huzur başka bir şey.. iyi insanlar olsun çevremde istiyorum, dünyada yeterince kötülük var zaten. daha fazla Alya zamanı istiyorum, çocuklardan öğrenmemiz gereken çok şey var. daha fazla sevdiklerimle zaman istiyorum, daha fazla evren, daha fazla tutku, daha fazla kendim, bu demektir ki daha az iş daha kaliteli iş. bunlar olunca diğer herşey de bir şekilde yolunu bulur zaten, değil mi, sağlık olsun yeter.

 

Henüz yeni yıldan ne dileyeceğine karar veremeyenler şu fotoğraflara baksınlar, http://youaremywild.wordpress.com/ dan. muhteşem fotoğraflara. insan ne istemesi gerektiğini, neyin önemli olduğunu, gülmenin ve minik şeylerin değerini daha iyi anlıyor, unuttuğu merakı, mizah anlayışını hatırlıyor. yeni yılda bunlardan bol bol olması dileğiyle...

 

Herkese önce sağlıklı, sonra mutlu bir sene dilerim. Elbet ağlamadan olmaz, ama ağlayacağınız bir dost olsun yanınızda dilerim, gülmek için de bir çocuk, hayat öyle daha anlamlı...

Yılbaşı süsleri pinterest favorileri

Bunlar da pinterest favorileri.

Mutlu Pazarlar...

Wall tree

 

bizim eve yeni yıl heyecanı geldi bu haftasonu tüm ışıltısıyla ve kalabalığıyla... ben hep sever miydim böyle kırtasiye malzemelerini, renkli bantları, kartpostal yapmayı, duvara çam ağacı çizmeyi, alya'dan sonra mı böyle oldum bilmiyorum. ama ben bu işten müthiş zevk alıyorum. daha önce fırsat yoktu belki, uyku daha güzel geliyordu ya da film izlemek ya da çocuksuzken o kadar vakitte ne yapıyordum acaba aklım almıyor ama şimdi alya bahane aktivite şahane şeklinde sürekli montessori başlığı altında aktivite aktivite takılıyoruz. hatta alya sıkılıyor kimi zaman ben devam ediyorum alya arabasıyla ya da babasıyla takılırken :)

duvardaki bant çam ağacımız için en büyük ilham cafenohut'un çam ağacı oldu, üzerine bir de alya'nın 32 aylık minnak ellerinden kartpostallar yaptık, ve pazar günü büyük aile buluşmamızda dağıttık. evimizin en güzel en mutlu köşesi oldu.

sizin mutlu köşeleriniz hazır mı bakalım?

Mutlu Yıllar!

Önce sağlıklı sonra sevdiklerinizle beraber huzurlu ve mutlu güzel bir sene olsun dilerim. Güzel anlarımızı paylaşalım, paylaştıkça çoğaltalım, kötü anlarımızı da paylaşalım ki azalsın, hep güzellerine yer açalım.

Sevgiyle kalın...

Yeni yıl kararları

Senenin son haftası, sanırım hazırız yeni yıla, yeni yıl kararlarım ve ben. Evdeki sakin yaşam çabamızı anlattığım yazımda farkettim ki ne latincelerini! ne de bildiğimiz isimlerini sayabiliyorum çiçeklerin, sevgim büyük ilgim az, hazır yeni bir seneye girmek üzereyken yeni yıl kararlarım arasına giriverdi böylece bu cehaletimi yok etmek. Seramik kursu, pilates ve bir macintosh ile birlikte. Photoshop öğrenmek ve gezi planları takip ediyor bunları sırasıyla.
Artık Alya 22 aylık olmak üzereyken vaktidir değil mi spor/hobi tarzı aktiviteleri hayatıma sokmanın. Yoksa her çalışan anne gibi zamansızlıktan kıvranırken bir de bunlara vakit ayırmak, kızımdan ayrı kalmak için gereksiz bahaneler mi olacak? Böyle diye diye zaten geldik 22 aylara, ben kendime ne zaman vakit ayıracağım, ayırmalıyım, ayırmalı mıyım acaba?

Insan kaynaklarında çalışan bir arkadaşım insanın özel hayatındaki işleri/hobileri için de, iş hayatında hazırladığı "to do list" gibi düzenli listeler yapması ve kendine "deadline"lar koyması ve düzenli bir şekilde bunları takip etmesi gerektiğini düşünüyordu.

Siz ne dersiniz, bari özel hayatımızda bir nefes alalım, planlamaktan vaz mı geçelim yoksa istediklerimizi gerçekleştirebilmek için zamanlamasıyla planlamasıyla doğru düzgün bir yapılacaklar listesi çıkarıp plana sadık kalmaya mı çalışalım? Yoksa bu bir karakter meselesi mi, ya planlısındır hayatının her alanında ya da değil--mi?

Planlı ya da değil sizin cici ve heyecanlı yeni yıl kararlarınız/hayalleriniz neler?