O kadar da kötü bir şey değilmiş. Tam 2 ay geçmiş üzerinden
bu yazıda odaları ayırıyoruz diye planlayalı bendeniz yan-çizen-anne imzalı olarak ama olsun, geç olsun güç olmasın değil mi! Ama aslına bakarsanız böyle büyütecek bir şey de yokmuş. Ne anne ne de çocuk tarafından pek de yadırganmıyormuş. Herkes sabah 4'e! kadar mutlu mesut sere serpe kendi yatağında uyuyormuş, çıt çıkarırım da uyanır mı aman derdi yokmuş, ve fakat sabaha karşı 4'e vurdu mu saatler külkedisi ne yapıp ne ediyorsa anne-baba arasında alıyormuş soluğu yoksa balkabağından hallice bir şekerleniyormuş ki o saatte kimsenin gücü yokmuş bunu değiştirmeye, henüz ve hala. Ayrıca çocuğun odası her odaya girişte neden daha önce ayırmamışız ki dedirtecek derecede anneyi mutlu eden bir odaya dönüşmüş sebepsiz, bu da kulaklara küpe olmalıymış daha odalarını ayırmamış olanlara.
Odaların ayrımı ile tam da bu günlerde Alya'nın çok düzgün ve net bir şekilde istediği şeylere "benim" diye sahiplenmesi arasında bağ kurulabilir mi, bir tesadüf mü!? Kötü bir şey olduğundan değil amma velakin bugün sokakta gördüğü çocuğun-kendinden en az 5 yaş büyük-- elinden krakerini alarak "benimm" diyerek geri vermemek için diretmesi pek iyiye alamet değil sanırsam :)
İlham ve teşvik için biraz da cici bebek odalarından ve aksesuarlarından örneklemelere devam, fazlası ve adresler için
pintereste buyrun:
