6 ay civarıydı, tam diyordum ki ahh bu oturması çok şirin daha şirin olabilir mi derken hecelemeler başladı dünya tatlısı, sonra dişler çıktı günden güne belirginleşti, bakmaya doyulmayan bir hava kattı miniğime, sonra sıralamaya başladı emeklemeden. Cesaret edemedi emeklemeye başta, oturduğu yerde kaldı ama sonra onun da zor olmadığını keşfetti, ben seyretmeye doyamadım emeklemesine. Vee derken bir iki denemeden, yakın mesafedeki bir iki yer arasında gidip gelmeden sonra bu cuma günü YURUMEYE! başladı Alya: 2 el önde, horon tepiyormuş gibi bir havada koşa koşa! yürümeye başladı. Yürüdükçe gülüyor, güldükçe düşüyor tekrar kalkıyor ayağa ve tekrar yürüyor tekrar gülüyor, bu kısır döngü bütün gün! devam ediyor...
Şimdi bu görüntüden daha tatlısı var mı bilemiyorum, en tatlıdan daha tatlı ve şimdi en en tatlıya geçiyoruz, bakmaya seyretmeye, onu yürütmeye doyamıyoruz. Sürekli evin bir yerinden aldığı bir şeyi başka bir yere götürüyor, yüzümüzde sürekli bir tebessüm bırakıyor :)
Her gün daha neşeli daha mutlu daha doyulmaz oluyor zaman.
